Γερμανία: Η AfD κερδίζει έδαφος – Γιατί είναι νόμιμο να περιορίζεται η μετανάστευση
Η εκλογική ενίσχυση της Alternative für Deutschland (AfD) στη Γερμανία επαναφέρει με εκρηκτικό τρόπο στο προσκήνιο το ζήτημα της μετανάστευσης, την ώρα που τα παραδοσιακά κόμματα της χώρας εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το κόμμα ως «ακροδεξιά εξτρεμιστική» δύναμη και αποκλείουν κάθε κυβερνητική συνεργασία μαζί του.
Λίγες μόλις εβδομάδες μετά τις απρόσμενες επιτυχίες υποψηφίων της αμερικανικής Αριστεράς στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών σε Πολιτείες όπως η Pennsylvania, η Florida, το Michigan, το Colorado και η Νέα Υόρκη, η AfD πέτυχε την αναμενόμενη πλέον εκλογική νίκη στο κρατίδιο Sachsen-Anhalt.
Το αποτέλεσμα δείχνει ότι το μεταναστευτικό έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο ισχυρούς πολιτικούς καταλύτες στην Ευρώπη.
Η AfD ανεβαίνει – το πολιτικό κατεστημένο αντιδρά
Τα παραδοσιακά γερμανικά κόμματα –Χριστιανοδημοκράτες, Σοσιαλδημοκράτες, Φιλελεύθεροι και Πράσινοι– έχουν δεσμευθεί να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν την AfD ως «ακροδεξιά εξτρεμιστική» δύναμη και να μην συμμετάσχουν σε κυβερνητικό συνασπισμό μαζί της.
Ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι η Γερμανία, λόγω του ιστορικού της παρελθόντος και της προσπάθειας να αποτρέψει οποιαδήποτε αναβίωση ή συμπάθεια προς τον ναζισμό, έχει επιβάλει ιδιαίτερα αυστηρά όρια στην πολιτική δραστηριότητα.
Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι η AfD είχε στις απαρχές της στελέχη και ηγετικά πρόσωπα με απόψεις που προκαλούσαν έντονες αντιδράσεις.
Σήμερα, ορισμένες θέσεις στελεχών της –όπως η προτίμηση προς τη Ρωσία έναντι της Ουκρανίας– παραμένουν ιδιαίτερα αμφιλεγόμενες.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον αρθρογράφο Michael Barone του Epoch Times, το βασικό ζήτημα που εξηγεί την πολιτική της άνοδο είναι άλλο:
Η μετανάστευση.
Το μεταναστευτικό έγινε η μεγάλη πολιτική «βόμβα»
Η απομόνωση της AfD από τα παραδοσιακά κόμματα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη μεταναστευτική πολιτική.
Η AfD του Sachsen-Anhalt χαρακτηρίστηκε «αποδεδειγμένα ακροδεξιά εξτρεμιστική» λόγω της αντίληψής της για τη γερμανική ιθαγένεια με βάση την εθνική καταγωγή, σύμφωνα με την ανάλυση του Christopher Caldwell.
Ωστόσο, η AfD δεν είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό κόμμα που χαρακτηρίζεται «ακροδεξιό» επειδή υποστηρίζει περιορισμούς στη μετανάστευση.
Το ζήτημα πλέον αφορά ένα πολύ μεγαλύτερο κομμάτι της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής.
Στη Γαλλία, η Marine Le Pen και το National Front έχουν ισχυρή παρουσία στις δημοσκοπήσεις ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027.
Στη Βρετανία, ο Nigel Farage και το Reform Party εξακολουθούν να αποτελούν σημαντική πολιτική δύναμη, παρά τις μεταβολές στο πολιτικό σκηνικό.
Στην Ιταλία, η Giorgia Meloni, η οποία αρχικά αντιμετωπιζόταν ως περιθωριακή ακροδεξιά υποψήφια, έχει πλέον καταφέρει να γίνει η μακροβιότερη επικεφαλής κυβέρνησης στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Τι έχουν κοινό αυτές οι πολιτικές δυνάμεις;
Την αντίθεσή τους στη μαζική μετανάστευση και ιδιαίτερα στη μετανάστευση από μουσουλμανικές χώρες.
Angela Merkel: «Wir schaffen das» – και η Γερμανία αλλάζει
Ένα από τα κεντρικά σημεία της κριτικής αφορά την απόφαση της πρώην καγκελαρίου Angela Merkel το 2015 να ανοίξει τις πόρτες της Γερμανίας σε περισσότερους από 1 εκατ. μετανάστες, στην πλειονότητά τους νεαρούς άνδρες.
Η Merkel είχε υπερασπιστεί τότε την πολιτική της με τη χαρακτηριστική φράση:
«Wir schaffen das» – «Θα τα καταφέρουμε».
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η εξέλιξη αυτή είχε σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται, ο πληθυσμός των κατοίκων που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό αυξήθηκε από 8,1 εκατ. το 2014 σε 13,4 εκατ. το 2022.
Παράλληλα, υποστηρίζει ότι αυξήθηκε η βίαιη εγκληματικότητα και ότι η αύξηση του μεταναστευτικού πληθυσμού συνδέθηκε με χαμηλότερες επιδόσεις μαθητών στις εξετάσεις.
Η οικονομία δεν πήρε το «μπόνους» που υποσχόταν το κατεστημένο
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα υπέρ της υψηλής μετανάστευσης στην Ευρώπη ήταν οικονομικό.
Με τα ποσοστά γεννήσεων των Ευρωπαίων να υποχωρούν, η εισροή μεταναστών θεωρήθηκε τρόπος ενίσχυσης της αγοράς εργασίας, της οικονομικής ανάπτυξης και της χρηματοδότησης των συστημάτων συντάξεων και υγείας.
Ωστόσο, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι το επιχείρημα αυτό βρίσκεται πλέον υπό πίεση.
Η γερμανική οικονομία αντιμετωπίζει υψηλό ενεργειακό κόστος, ενώ η κινεζική βιομηχανία ασκεί ισχυρές πιέσεις στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία.
Κατά την άποψή του, η μαζική μετανάστευση δεν κατάφερε να δημιουργήσει το οικονομικό άλμα που υποσχόταν το πολιτικό κατεστημένο.
Το μεγάλο ερώτημα: Είναι «ηθικά ισοδύναμη» η περιοριστική μεταναστευτική πολιτική με τον ναζισμό;
Ο Michael Barone διερωτάται γιατί ένα κομμάτι του ευρωπαϊκού –και αμερικανικού– κατεστημένου αντιμετωπίζει την αντίθεση στη μαζική μετανάστευση από πολιτισμικά διαφορετικές περιοχές ως κάτι που προσεγγίζει ηθικά τα εγκλήματα του Ολοκαυτώματος.
Όπως υποστηρίζει, το να αποφασίζει μια χώρα ποιοι μπορούν να εισέλθουν και να εγκατασταθούν στο έδαφός της δεν μπορεί αυτομάτως να εξισώνεται με τη μαζική δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων.
Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι τέτοιες πολιτικές μπορεί να βασίζονται σε προκαταλήψεις ή γενικεύσεις και ότι τα μέλη μιας κοινωνικής ή εθνοτικής ομάδας δεν διαθέτουν όλα τα ίδια χαρακτηριστικά.
Θέτει, όμως, ένα διαφορετικό ερώτημα:
Εάν η μαζική εισροή πληθυσμών αλλάζει τις πολιτισμικές και κοινωνικές ισορροπίες μιας χώρας, δεν είναι θεμιτό για μια κυβέρνηση να εφαρμόσει πιο προσεκτική και ελεγχόμενη μεταναστευτική πολιτική;
Ευρώπη και ΗΠΑ: Η πολιτική της «ανοιχτής πόρτας» υπό αμφισβήτηση
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει μεγαλύτερες δυσκολίες ενσωμάτωσης μεταναστών σε σχέση με τις ΗΠΑ.
Ταυτόχρονα, υποστηρίζει ότι και οι ΗΠΑ έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν τα όρια της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων.
Επικαλείται τον φιλελεύθερο οικονομολόγο Noah Smith, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο φιλελευθερισμός χρειάζεται «μια νέα φιλοσοφία για τη μετανάστευση».
Κατά τον Smith, οι ψηφοφόροι της AfD και οι υποστηρικτές του Donald Trump δεν κινητοποιούνται απλώς από οικονομική απόγνωση ή από ζητήματα όπως οι περιορισμοί της πανδημίας.
Ένας από τους βασικούς λόγους είναι:
Ο θυμός για τη μετανάστευση.
Noah Smith: «Η μετανάστευση δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα»
Ο Smith θέτει τρεις αρχές που, σύμφωνα με τον ίδιο, πρέπει να αναγνωρίσει ξανά η φιλελεύθερη πολιτική:
Η μετανάστευση δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα.
Η μεταναστευτική νομοθεσία είναι νόμιμη και θεμιτή.
Η μετανάστευση προς την Αμερική πρέπει να γίνεται προς όφελος των Αμερικανών.
Πρόκειται για θέσεις που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την προσέγγιση του πολιτικού κατεστημένου τα προηγούμενα χρόνια.
Από την Angela Merkel στον Donald Trump
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι το ευρωπαϊκό κατεστημένο έχασε από τα μάτια του αυτές τις αρχές όταν χαιρέτισε την απόφαση της Merkel να δεχθεί περισσότερους από 1 εκατ. μετανάστες.
Αντίστοιχα, στις ΗΠΑ, υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Joe Biden ακολούθησε πολιτική ανοιχτών συνόρων, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός των κατοίκων που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό να αυξηθεί κατά 8,3 εκατ. σε τέσσερα χρόνια, έναντι αύξησης 6,3 εκατ. κατά τα οκτώ χρόνια της προεδρίας του Barack Obama και 1,6 εκατ. κατά την πρώτη θητεία του Donald Trump.
Αυτό, σύμφωνα με την ανάλυση, δημιούργησε έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων που βρίσκονται παράνομα στις ΗΠΑ.
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η νομιμοποίηση αρκετών –αν και όχι όλων– των παράνομων μεταναστών μπορεί να αποτελεί λύση, αλλά θεωρεί προβληματικό για μια χώρα να έχει μεγάλο πληθυσμό ανθρώπων που ζουν επί χρόνια εκτός του νόμιμου συστήματος.
Οι ΗΠΑ μειώνουν ήδη τον αριθμό των μεταναστών
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται ο αρθρογράφος από το Census Bureau, στους πρώτους 20 μήνες της δεύτερης διακυβέρνησης Trump, ο πληθυσμός των κατοίκων των ΗΠΑ που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό έχει μειωθεί κατά 2,8 εκατ.
Η μείωση αυτή δεν αποδίδεται εξ ολοκλήρου στις απελάσεις ή στις επιχειρήσεις της Immigration and Customs Enforcement.
Ένα μέρος των παράνομων μεταναστών, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, φαίνεται να επιλέγει να αποχωρήσει οικειοθελώς πριν αντιμετωπίσει την πιθανότητα αναγκαστικής απομάκρυνσης.
Η Ευρώπη αλλάζει γραμμή – ακόμη και η Γερμανία
Το πιο σημαντικό στοιχείο, σύμφωνα με τον Noah Smith, είναι ότι η ίδια η Ευρώπη αρχίζει να μετατοπίζεται.
Η Γερμανία κάνει δυσκολότερη την απόκτηση ιθαγένειας.
Η Γαλλία και η Ιταλία αυστηροποιούν τους συνοριακούς ελέγχους.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενισχύει τους κανόνες για το άσυλο.
Ο Καναδάς περιορίζει τη μετανάστευση.
Η Σουηδία προσφέρει ακόμη και οικονομικά κίνητρα σε μετανάστες που επιλέγουν να εγκαταλείψουν τη χώρα.
Όλα αυτά δείχνουν, σύμφωνα με την ανάλυση, ότι η Ευρώπη έχει αρχίσει να αναθεωρεί τη λογική της ανεξέλεγκτης εισόδου μεταναστών.
Η AfD και το πολιτικό ταμπού
Το τελικό ερώτημα, επομένως, είναι εάν εξακολουθεί να έχει νόημα η πολιτική απομόνωσης της AfD σαν να αποτελεί ένα κόμμα που επιδιώκει την επιστροφή στις πιο σκοτεινές σελίδες της γερμανικής ιστορίας.
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η αντιμετώπιση της παράνομης ή μαζικής μετανάστευσης ως νόμιμου πολιτικού ζητήματος δεν θα πρέπει από μόνη της να οδηγεί στην πολιτική εξορία ενός κόμματος.
Και θέτει μία ακόμη αιχμηρή παράμετρο: ακόμη και εάν υπάρχουν προβληματικά ή ακραία στελέχη στην AfD, αυτό δεν αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην πολιτική.
Το βασικό πολιτικό ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο εάν η AfD είναι «δεξιά» ή «ακροδεξιά».
Είναι εάν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν πόση μετανάστευση μπορούν να απορροφήσουν, με ποιους όρους και με ποιο κόστος για την οικονομία, την κοινωνική συνοχή και την ασφάλεια.
Και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα φαίνεται ότι θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την επόμενη πολιτική εποχή στην Ευρώπη.
www.bankingnews.gr
Λίγες μόλις εβδομάδες μετά τις απρόσμενες επιτυχίες υποψηφίων της αμερικανικής Αριστεράς στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών σε Πολιτείες όπως η Pennsylvania, η Florida, το Michigan, το Colorado και η Νέα Υόρκη, η AfD πέτυχε την αναμενόμενη πλέον εκλογική νίκη στο κρατίδιο Sachsen-Anhalt.
Το αποτέλεσμα δείχνει ότι το μεταναστευτικό έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο ισχυρούς πολιτικούς καταλύτες στην Ευρώπη.
Η AfD ανεβαίνει – το πολιτικό κατεστημένο αντιδρά
Τα παραδοσιακά γερμανικά κόμματα –Χριστιανοδημοκράτες, Σοσιαλδημοκράτες, Φιλελεύθεροι και Πράσινοι– έχουν δεσμευθεί να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν την AfD ως «ακροδεξιά εξτρεμιστική» δύναμη και να μην συμμετάσχουν σε κυβερνητικό συνασπισμό μαζί της.
Ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι η Γερμανία, λόγω του ιστορικού της παρελθόντος και της προσπάθειας να αποτρέψει οποιαδήποτε αναβίωση ή συμπάθεια προς τον ναζισμό, έχει επιβάλει ιδιαίτερα αυστηρά όρια στην πολιτική δραστηριότητα.
Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι η AfD είχε στις απαρχές της στελέχη και ηγετικά πρόσωπα με απόψεις που προκαλούσαν έντονες αντιδράσεις.
Σήμερα, ορισμένες θέσεις στελεχών της –όπως η προτίμηση προς τη Ρωσία έναντι της Ουκρανίας– παραμένουν ιδιαίτερα αμφιλεγόμενες.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον αρθρογράφο Michael Barone του Epoch Times, το βασικό ζήτημα που εξηγεί την πολιτική της άνοδο είναι άλλο:
Η μετανάστευση.
Το μεταναστευτικό έγινε η μεγάλη πολιτική «βόμβα»
Η απομόνωση της AfD από τα παραδοσιακά κόμματα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη μεταναστευτική πολιτική.
Η AfD του Sachsen-Anhalt χαρακτηρίστηκε «αποδεδειγμένα ακροδεξιά εξτρεμιστική» λόγω της αντίληψής της για τη γερμανική ιθαγένεια με βάση την εθνική καταγωγή, σύμφωνα με την ανάλυση του Christopher Caldwell.
Ωστόσο, η AfD δεν είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό κόμμα που χαρακτηρίζεται «ακροδεξιό» επειδή υποστηρίζει περιορισμούς στη μετανάστευση.
Το ζήτημα πλέον αφορά ένα πολύ μεγαλύτερο κομμάτι της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής.
Στη Γαλλία, η Marine Le Pen και το National Front έχουν ισχυρή παρουσία στις δημοσκοπήσεις ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027.
Στη Βρετανία, ο Nigel Farage και το Reform Party εξακολουθούν να αποτελούν σημαντική πολιτική δύναμη, παρά τις μεταβολές στο πολιτικό σκηνικό.
Στην Ιταλία, η Giorgia Meloni, η οποία αρχικά αντιμετωπιζόταν ως περιθωριακή ακροδεξιά υποψήφια, έχει πλέον καταφέρει να γίνει η μακροβιότερη επικεφαλής κυβέρνησης στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Τι έχουν κοινό αυτές οι πολιτικές δυνάμεις;
Την αντίθεσή τους στη μαζική μετανάστευση και ιδιαίτερα στη μετανάστευση από μουσουλμανικές χώρες.
Angela Merkel: «Wir schaffen das» – και η Γερμανία αλλάζει
Ένα από τα κεντρικά σημεία της κριτικής αφορά την απόφαση της πρώην καγκελαρίου Angela Merkel το 2015 να ανοίξει τις πόρτες της Γερμανίας σε περισσότερους από 1 εκατ. μετανάστες, στην πλειονότητά τους νεαρούς άνδρες.
Η Merkel είχε υπερασπιστεί τότε την πολιτική της με τη χαρακτηριστική φράση:
«Wir schaffen das» – «Θα τα καταφέρουμε».
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η εξέλιξη αυτή είχε σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται, ο πληθυσμός των κατοίκων που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό αυξήθηκε από 8,1 εκατ. το 2014 σε 13,4 εκατ. το 2022.
Παράλληλα, υποστηρίζει ότι αυξήθηκε η βίαιη εγκληματικότητα και ότι η αύξηση του μεταναστευτικού πληθυσμού συνδέθηκε με χαμηλότερες επιδόσεις μαθητών στις εξετάσεις.
Η οικονομία δεν πήρε το «μπόνους» που υποσχόταν το κατεστημένο
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα υπέρ της υψηλής μετανάστευσης στην Ευρώπη ήταν οικονομικό.
Με τα ποσοστά γεννήσεων των Ευρωπαίων να υποχωρούν, η εισροή μεταναστών θεωρήθηκε τρόπος ενίσχυσης της αγοράς εργασίας, της οικονομικής ανάπτυξης και της χρηματοδότησης των συστημάτων συντάξεων και υγείας.
Ωστόσο, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι το επιχείρημα αυτό βρίσκεται πλέον υπό πίεση.
Η γερμανική οικονομία αντιμετωπίζει υψηλό ενεργειακό κόστος, ενώ η κινεζική βιομηχανία ασκεί ισχυρές πιέσεις στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία.
Κατά την άποψή του, η μαζική μετανάστευση δεν κατάφερε να δημιουργήσει το οικονομικό άλμα που υποσχόταν το πολιτικό κατεστημένο.
Το μεγάλο ερώτημα: Είναι «ηθικά ισοδύναμη» η περιοριστική μεταναστευτική πολιτική με τον ναζισμό;
Ο Michael Barone διερωτάται γιατί ένα κομμάτι του ευρωπαϊκού –και αμερικανικού– κατεστημένου αντιμετωπίζει την αντίθεση στη μαζική μετανάστευση από πολιτισμικά διαφορετικές περιοχές ως κάτι που προσεγγίζει ηθικά τα εγκλήματα του Ολοκαυτώματος.
Όπως υποστηρίζει, το να αποφασίζει μια χώρα ποιοι μπορούν να εισέλθουν και να εγκατασταθούν στο έδαφός της δεν μπορεί αυτομάτως να εξισώνεται με τη μαζική δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων.
Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι τέτοιες πολιτικές μπορεί να βασίζονται σε προκαταλήψεις ή γενικεύσεις και ότι τα μέλη μιας κοινωνικής ή εθνοτικής ομάδας δεν διαθέτουν όλα τα ίδια χαρακτηριστικά.
Θέτει, όμως, ένα διαφορετικό ερώτημα:
Εάν η μαζική εισροή πληθυσμών αλλάζει τις πολιτισμικές και κοινωνικές ισορροπίες μιας χώρας, δεν είναι θεμιτό για μια κυβέρνηση να εφαρμόσει πιο προσεκτική και ελεγχόμενη μεταναστευτική πολιτική;
Ευρώπη και ΗΠΑ: Η πολιτική της «ανοιχτής πόρτας» υπό αμφισβήτηση
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει μεγαλύτερες δυσκολίες ενσωμάτωσης μεταναστών σε σχέση με τις ΗΠΑ.
Ταυτόχρονα, υποστηρίζει ότι και οι ΗΠΑ έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν τα όρια της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων.
Επικαλείται τον φιλελεύθερο οικονομολόγο Noah Smith, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο φιλελευθερισμός χρειάζεται «μια νέα φιλοσοφία για τη μετανάστευση».
Κατά τον Smith, οι ψηφοφόροι της AfD και οι υποστηρικτές του Donald Trump δεν κινητοποιούνται απλώς από οικονομική απόγνωση ή από ζητήματα όπως οι περιορισμοί της πανδημίας.
Ένας από τους βασικούς λόγους είναι:
Ο θυμός για τη μετανάστευση.
Noah Smith: «Η μετανάστευση δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα»
Ο Smith θέτει τρεις αρχές που, σύμφωνα με τον ίδιο, πρέπει να αναγνωρίσει ξανά η φιλελεύθερη πολιτική:
Η μετανάστευση δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα.
Η μεταναστευτική νομοθεσία είναι νόμιμη και θεμιτή.
Η μετανάστευση προς την Αμερική πρέπει να γίνεται προς όφελος των Αμερικανών.
Πρόκειται για θέσεις που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την προσέγγιση του πολιτικού κατεστημένου τα προηγούμενα χρόνια.
Από την Angela Merkel στον Donald Trump
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι το ευρωπαϊκό κατεστημένο έχασε από τα μάτια του αυτές τις αρχές όταν χαιρέτισε την απόφαση της Merkel να δεχθεί περισσότερους από 1 εκατ. μετανάστες.
Αντίστοιχα, στις ΗΠΑ, υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Joe Biden ακολούθησε πολιτική ανοιχτών συνόρων, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός των κατοίκων που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό να αυξηθεί κατά 8,3 εκατ. σε τέσσερα χρόνια, έναντι αύξησης 6,3 εκατ. κατά τα οκτώ χρόνια της προεδρίας του Barack Obama και 1,6 εκατ. κατά την πρώτη θητεία του Donald Trump.
Αυτό, σύμφωνα με την ανάλυση, δημιούργησε έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων που βρίσκονται παράνομα στις ΗΠΑ.
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η νομιμοποίηση αρκετών –αν και όχι όλων– των παράνομων μεταναστών μπορεί να αποτελεί λύση, αλλά θεωρεί προβληματικό για μια χώρα να έχει μεγάλο πληθυσμό ανθρώπων που ζουν επί χρόνια εκτός του νόμιμου συστήματος.
Οι ΗΠΑ μειώνουν ήδη τον αριθμό των μεταναστών
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται ο αρθρογράφος από το Census Bureau, στους πρώτους 20 μήνες της δεύτερης διακυβέρνησης Trump, ο πληθυσμός των κατοίκων των ΗΠΑ που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό έχει μειωθεί κατά 2,8 εκατ.
Η μείωση αυτή δεν αποδίδεται εξ ολοκλήρου στις απελάσεις ή στις επιχειρήσεις της Immigration and Customs Enforcement.
Ένα μέρος των παράνομων μεταναστών, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, φαίνεται να επιλέγει να αποχωρήσει οικειοθελώς πριν αντιμετωπίσει την πιθανότητα αναγκαστικής απομάκρυνσης.
Η Ευρώπη αλλάζει γραμμή – ακόμη και η Γερμανία
Το πιο σημαντικό στοιχείο, σύμφωνα με τον Noah Smith, είναι ότι η ίδια η Ευρώπη αρχίζει να μετατοπίζεται.
Η Γερμανία κάνει δυσκολότερη την απόκτηση ιθαγένειας.
Η Γαλλία και η Ιταλία αυστηροποιούν τους συνοριακούς ελέγχους.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενισχύει τους κανόνες για το άσυλο.
Ο Καναδάς περιορίζει τη μετανάστευση.
Η Σουηδία προσφέρει ακόμη και οικονομικά κίνητρα σε μετανάστες που επιλέγουν να εγκαταλείψουν τη χώρα.
Όλα αυτά δείχνουν, σύμφωνα με την ανάλυση, ότι η Ευρώπη έχει αρχίσει να αναθεωρεί τη λογική της ανεξέλεγκτης εισόδου μεταναστών.
Η AfD και το πολιτικό ταμπού
Το τελικό ερώτημα, επομένως, είναι εάν εξακολουθεί να έχει νόημα η πολιτική απομόνωσης της AfD σαν να αποτελεί ένα κόμμα που επιδιώκει την επιστροφή στις πιο σκοτεινές σελίδες της γερμανικής ιστορίας.
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η αντιμετώπιση της παράνομης ή μαζικής μετανάστευσης ως νόμιμου πολιτικού ζητήματος δεν θα πρέπει από μόνη της να οδηγεί στην πολιτική εξορία ενός κόμματος.
Και θέτει μία ακόμη αιχμηρή παράμετρο: ακόμη και εάν υπάρχουν προβληματικά ή ακραία στελέχη στην AfD, αυτό δεν αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην πολιτική.
Το βασικό πολιτικό ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο εάν η AfD είναι «δεξιά» ή «ακροδεξιά».
Είναι εάν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν πόση μετανάστευση μπορούν να απορροφήσουν, με ποιους όρους και με ποιο κόστος για την οικονομία, την κοινωνική συνοχή και την ασφάλεια.
Και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα φαίνεται ότι θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την επόμενη πολιτική εποχή στην Ευρώπη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών